division

di na ako nag-b-blog sa mutiply. nasabi ko iyon sa doktor ko kanina. napag-usapan naming mukhang mas mabuting di na lang muna ako mag-post ng kung anuman.
.
-----
.
naisip ko lang kanina habang nanonood ng The Brave One. kung may isang pangyayaring minsa'y nagpasaya sa iyo pero nauwi sa hindi magandang wakas, may mas mahirap pa sa naaalala mo ito at hinahanap mo at/o pilit na paglimot rito. mas mahirap ata yung naalala mo lang nang bahagya. yung hindi buong-buo. kasi gusto mo man buhaying muli yung alaala, di mo magawa. kung gusto mo namang kalimutan, di mo rin magagawa kasi mangingibabaw yung minumulto ka ng kakarampot na alaala.

di na lang muna ako manonood ng mga emo na palabas. hahaha.
.
-----
.
isasaisantabi ko muna ang paggawa ng musika (hindi ang pagtugtog, magkaiba yun). patawarin mo ako, casualty ka muna sa pag-aayos ko ng buhay ko. kung ipagpapatuloy ko iyon sa puntong ito, wala ring mangyayaring matino. may mga hinhingi iyong hindi ko maiibigay sa ngayon.
.
-----
.
ang buhay ko sa bahay.
ang pag-iipon ko ng pera at karanasan.
ang napipinto kong muling pag-aaral.

give me a break

ano ba naman yung pagpahingahin ako ni universe sa mga kung anu-anong kantang tatatak sa utak ko nang matagal na panahon? hahahaha.

Your bitter goodbye is ringing through this quiet night,
This idle hour just wont pass
I've never missed you this much, never thought I would,
Didn't think you'd feel so far away
And your summer perfume is still blowing through this hallway,
Autumn's amber red shadows dance
I miss our midnight rides on highway 18, 18 is gone

And so go past the lights and all the excuses
You could have left "sincerely yours"
Don't you think it's obvious that I want to say more?
Cause anything too daring to say to you,
Will be said in this letter, then burned away
So you never realize, I'm here

I'm thinking of your vague reply
So I can understand
Why we put this at rest
Why we forget to
Say that we were leaving
And say that we were sorry
The past remains unspoken
As this vacant night is dying
But I still miss your summer perfume
This cold air brings in such a distance to us
Such a painful distance

---hanggang dyan lang yung gusto kong part, di swak yung kasunod---

nakagawa ako ng kanta last week, naalala ko dahil sa kantang yan.

dito

kumanta ako sa harap ng mga tao kanina. pinakilala kami bilang keka, ang sabi ko naman, 40 percent lang yun. hindi ko na rin binanggit na hindi naman talaga ako ang bokalista. mga kantang isinulat ko ang tinugtog namin kanina. medyo ok naman ang kinalabasan pero may mga nakalimutan akong lyrics. haha.

nagpapasalamat ako sa pagkakataon at sa napag-desisyunan kong tumuloy sa pagtugtog dahil napagtanto kong hindi ako masyadong nag-e-enjoy kapag kumakanta. hindi ako komportable. kaya masasabi kong mas gusto ko ang tumutugtog ng instrumento kung performance ang pinag-uusapan. hiwalay talaga para sa akin ang pagtugtog at paggawa ng musika.

tungkol naman sa paggawa ng musika, gusto kong isiping songwriter ako. at kung kakantahin ko man ang mga kanta ko, yun ay para i-rekord ang mga ito.

salamat sa bago kong "girlfriend" sa isang makulit na gabi. haha.

mabuti ang pakiramdam ko

natutuwa naman akong dumadalas ang mga pagkakataong ganito. mabuti ang pakiramdam ko sa sarili ko. dati, bihira lang mangyari 'to. kaya isusulat ko na.

masaya ako nung isang gabi dahil alam kong maayos ang pakikisama ko sa mga kabanda ko. nagtataray pa rin ako pero yung tama lang naman sa tingin ko. napagtanto kong concerned rin naman ako sa kanila. nagulat ako sa sarili kong medyo perky ako pero hindi kaplastikan yun. kumilos ako ayon sa loob ko.

nakipag-socialize ako kahit papaano sa ibang tao bukod sa kabanda ko. komportable akong tumugtog kasama ng mga kabanda ko sa harap ng mga tao. naramdaman kong magkakasama talaga kami sa pagtugtog.

nakiramay din ako sa mga personal na isyu. pagkatapos ng tugtugan, hindi lang kami magkakabanda, magkakaibigan din naman kami. kahit ano pang usapan yan. kahit minsan nakakalimutan nilang wala akong etitey.

maaaring hindi maging pareho ang mararamdaman ko sa susunod. pwedeng mas mahina pwedeng mas malakas. ang punto naman, naranasan ko yan at masaya ako. and that is the hippie spirit in me talking. hahahaha.

just writing

hanggang wala pang consummate love, pipiliin ko ang unrequited love. it's less painful. mas kaya ko kaysa alam kong mutual pero walang nangyari dahil mali ang panahon o ang sitwasyon. eh ano naman ngayon kung hindi maibalik sa akin ang nararamdaman ko at sa iba siya may gusto. kawalan niya, hindi sa akin. pero kasi kung mutual pero walang nangyari, mas maraming tanong. mas matagal na panahon ang gugugulin sa pag-iisip kung bakit walang nangyari. bakit natapos agad hindi pa man nagsisimula? o kaya bakit sa sobrang tagal ay nawala?

hanggang wala pang consummate love, magsusulat ako. magsusulat ako nang magsusulat tungkol sa pag-ibig hanggang sa mapurga ako. ilalabas ko na kaysa mabaliw ako. wala man akong kausap, magsasalita lang ako nang magsasalita. at sisimulan ko sa: i want human warmth. i don't need it, i WANT it.

nanaginip ako

kinukulit na naman ng mga daliri mo ang palad ko. inilapit ko sa dibdib ko ang magkahawak nating kamay. nagtinginan tayo at ngumiti. tuloy-tuloy lang ang ating paglalakad. kapag tumitigil tayo para magpahinga, ilalapit mo ang mukha mo sa akin. hihingi ka ng halik. ako naman, bilang ako, hindi papayag para mang-asar lang. sa halip, ilalapat ko ang buong kamay ko sa mukha mo para ilayo ito sa akin.

inisip ko na rin dati ang pakiramdam ng naghahalikan sa ilalim ng ulan. natupad ito kasama ka. natawa ka kasi sabi mo bago iyon. para sa akin naman, cliche yun, masaya lang.

hindi ko kailanman nagustuhan ang yakapin ako. pero noong kayakap kita, nawala ang pagkainis ko. hindi nga lang ako nakatulog kasi hindi ako sanay nang may katabi. kaya, nagtitigan na lang tayo hanggang sa matapos ang gabi.

at nang tapos na ang ating gabing magkasama, nagpaalam tayo sa isa't isa. hindi man lang kita nahalikan sa huling pagkakataon. huling hirit sana bago man lang bumalik sa totoong buhay.

pero bumalik na tayo at naghiwalay. hinahanap ko minsan ang iyong kamay, ang iyong halik, ang iyong yakap. mas madalas kong hanapin ang mga panahong magkasama lang tayo. pero alam mo, hindi rin pala ganoon kalaki ang panghihinayang ko. dahil nang magkita tayo minsan sa totoong mundo, hindi na ikaw ang nakilala ko.

wala pang titulo, prologue, epilogue at butas ang 5 chapters

kung napunta ka sa site na ito, malamang napindot mo ang asterisk sa multiply blog entry ko o kaya'y pumupunta ka lang talaga sa site na ito (weird yun). ang tagal ko nang hindi nakakapag-post rito. ewan ko nga ba, adiksyon kasi sa multiply. pero simula ngayon, kapag gusto kong ilabas ang kakaunting bahagi ng "proyekto" ko, dito ko ilalagay. para na rin siguro sa sarili ko, maramdaman ko man lang na may progresong nagaganap.

ayon sa plano, mayroong 24 chapters ang kuwento. tapos ko nang isulat ang kabuuan ng kabanata 11 at 24 pero kailangan ko pang ayusin ang format nito. tuloy-tuloy ko lang kasing isinulat ang salitaan ng mga karakter. natigilan ako ngayon sa kabanata 20. medyo nahihirapan akong mag-isip. kaya tumigil muna ako sa pagsusulat. nakagawa naman ako ng mahigit sa dalawang kabanata kanina. hindi naman ako tamad, ayoko lang pilitin ang pagsusulat.

ganito pala talaga ang magsulat ng mahabang kuwento. unang beses kong magsusulat ng ganito kadami ang karakter. isang buong klase ng 28 estudyante. idagdag pa ang ibang guro at ibang school figures. pero minimal lang naman ang papel ng mga iyon.

ang isa sa mga nasulat ko kanina, kabanata 14. may subtitle itong: may mga lihim na nabubunyag habang tumatagal ang panahon. kung may nagbabasa man nito, alam kong medyo weird sundan ang kuwento dahil walang background. sa ibang araw na siguro ang parang abstract ng buong kuwento. gusto ko lang munang ilagay dito ang isang bahagi ng usapan.

“Nararamdaman mo rin ba yang worlds apart drama na sinasabi mo? Kasi kung sakaling may gusto ka, maaaring hindi rin lalaki ang hanap niya?” ang sunod-sunod na tanong ni Shug.

“Aba, gumaganti ka,” ang napatawang sagot ni Mic.

“Hindi naman dapat nag-ma-matter kung magkaiba pa kayo sa tingin ng ibang tao. Basta hindi kayo nagpapanggap sa isa’t isa,” ang singit ni Sam.

“O, Sam, sa’n galing ‘yun?” ang pang-uusisa ni Dids.

Ngumiti si Sam. “Naisip ko lang. Eh di ba ganu’n naman talaga ‘yun?”

Sumagot si Soyala. “That’s an idea of romanticism. It’s ideally great pero problematic kung hindi mo rin alam sa sarili mo kung sino ka. Bago mo maipakita sa iba, dapat hindi ka nagpapanggap sa sarili mo.”

“Waaa, grabe naman ‘yan. Kinikilala ko pa nga lang ang sarili ko. Mapagpanggap ba ako?” ang pabuntung-hingang sagot ni Dids.

“Eh di ba natural lang naman sa age natin na i-explore kung sino tayo?” ang tanong ni Astra. “I’m sure bawat isa sa atin may mga tanong pa rin tungkol sa sarili natin.”

“Not Soyala,” ang singit ni Mic. Tumingin ang lahat kay Soyala.

“Oo nga Soyala. Hindi lahat tulad mo na na-define na ang sarili,” ang banat ni Sam. “Hindi ganu’n ka-simple para sa aming maging sigurado sa mga ginagawa.”

“Hindi naman talaga madali. Kinailangan ko lang talagang mauna dahil sa sitwasyon ko. Huwag mong isumbat sa’kin na wala akong identity crisis. Mas nauna ko lang napagdaanan. May iba pa akong dapat pagtuunan ng pansin,” ang sagot ni Soyala.

“Hindi naman ako nanunumbat. Naisip ko lang na pa’no kung magulo lang talaga ang isip mo? Hindi naman pagpapanggap ‘yun,” ang paliwanag ni Sam.

"Eh di hindi ka pa handa. Wala ka pang karapatan para ipagsigawan sa madla at ipaglaban ang worlds apart drama mo," ang simpleng sagot ni Soyala.

ayun. may pinaghugutan pala ito. may mga tao lang talagang hindi handa. ayokong mag-aksaya ng panahon para antaying maging handa sila. ginawa ko naman ang part ko, sila naman. mahirap na ikaw lang ang gumagalaw pero hindi lang naman ikaw ang involved. toink.